Η Ομιλία του Γιάννη Πάσουλα, προέδρου της Ομοσπονδίας Οικοδόμων και Συναφών επαγγελμάτων Ελλάδας στη “Διάσκεψη για την Παγκόσμια Καπιταλιστική Κρίση και τις επιπτώσεις της στους εργαζόμενους στον κλάδο των κατασκευών και η διέξοδος” που έγινε στο Τόκιο της Ιαπωνίας στις 7 Δεκέμβρη 2009:
“Αγαπητοί συνάδελφοι,
Θέλω να σας μεταφέρω τον θερμό ειλικρινή ταξικό χαιρετισμό του κλάδου των κατασκευών της Ελλάδας.
Θα ήθελα επίσης να σας ευχαριστήσω για την φιλοξενία της διοργάνωσης της Διάσκεψης για την καπιταλιστική κρίση και τη συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της UITBB.
Ανάλογη διάσκεψη, σε Ευρωπαϊκό επίπεδο έγινε και στην Τενερίφη, στα Κανάρια Νησιά στις 4-5 Μάη. Τόσο οι εισηγήσεις της Εκτελεστικής Γραμματείας όσο και οι τοποθετήσεις των συναδέλφων συνέβαλαν να φωτιστούν πολιτικές, ιδεολογικές πλευρές και οι επιπτώσεις της καπιταλιστικής κρίσης στον κλάδο των κατασκευών. Συμφωνήσαμε οι εισηγήσεις να αποτελέσουν άξονα δράσης των οργανώσεων μας.
Πιστευω ότι και η συζήτηση εδώ στο Τόκυο θα είναι εποικοδομητική, έχει ιδιαίτερο βάρος το γεγονός ότι συμμετέχουν αρκετές οργανώσεις με διαφορετικές εμπειρίες. Η μεταφορά της πείρας θα είναι ενδιαφέρουσα και θα συμβάλλει ώστε να εξασφαλίσουμε τον καλύτερο δυνατό συντονισμό δράσης των συνδικάτων μας.
Συνάδελφοι, δεν μας διαφεύγει ότι το ζήτημα της ερμηνείας της κρίσης είναι σύνθετο και οι εξηγήσεις που δίνονται ποικίλουν. Παράλληλα όμως η σωστή και από ταξική σκοπιά ερμηνεία συμβάλει αποφασιστικά στην τακτική, στον προσανατολισμό των συνδικάτων, στη διαμόρφωση της συνείδησης της εργατικής τάξης.
Με αυτήν την έννοια, τα συνδικάτα που έχουν ταξικό προσανατολισμό αναλαμβάνουν σοβαρή ευθύνη να αναλύσουν και να μελετήσουν σε σωστή βάση τις εξελίξεις και ταυτόχρονα να χαράξουν τους δικούς τους στόχους για μια συνεπή και αποτελεσματική δράση.
Συνάδελφοι,
Είναι γνωστό ότι η Διεθνής καπιταλιστική οικονομία περνάει μια βαθιά και εκτεταμένη κρίση.
Ξεκίνησε το 2007 στις ΗΠΑ, στον κλάδο των κατασκευών. Ο κίνδυνος κατάρρευσης τεράστιων χρηματοπιστωτικών κολοσσών στις ΗΠΑ προκάλεσε μια σταδιακή γενικευμένη πτώση των τιμών στα μεγαλύτερα χρηματιστήρια του κόσμου.
Το ξέσπασμα της κρίσης δεν είναι μυστήριο ούτε ανεξήγητο. Η καπιταλιστική μηχανή μπούκωσε από τεράστια κεφάλαια που δεν μπορεί να επενδύσει, ούτε μπορεί να έχει τα κέρδη που επιθυμεί.
Φαίνεται και δεν το διαψεύδει κανένας ότι δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη κρίση. Είναι ίσως η μεγαλύτερη μετά τη «μεγάλη ύφεση του 1929.
Συνάδελφοι,
Το τι είναι οικονομική κρίση, τι την προκαλεί, ποια είναι η διέξοδος, νομίζω ότι είναι σοβαρό πολιτικό και ιδεολογικό ζήτημα και το εργατικό κίνημα οφείλει να τοποθετηθεί με σαφήνεια.
Υπάρχουν δυο εκδοχές.
-Η πρώτη είναι η ερμηνεία των αστών ιδεολόγων-οικονομολόγων που λένε ότι αιτία της κρίσης είναι η «διαφθορά», «τα σκάνδαλα», «η απληστία», «η κακή διαχείριση» κλπ.
Η αποδοχή αυτής της ερμηνείας από το εργατικό κίνημα σημαίνει αποδοχή ότι το καπιταλιστικό σύστημα μπορεί να βελτιωθεί, μπορεί να λύσει σοβαρά λαικά προβλήματα, απενοχοποιεί την ασυδοσία της καπιταλιστικής παραγωγής, παραβλέπει την γενεσιουργό αιτία το κέρδος των καπιταλιστών και τέλος πέφτει στο δόκανο που έχουν στήσει κεφάλαιο και κυβερνήσεις να πείσουν την εργατική τάξη ότι πρέπει να συμβάλει στο ξεπέρασμα της κρίσης γιατί εργοδότες και εργάτες είμαστε στο ίδιο βαγόνι άρα ή όλοι θα σωθούμε ή όλοι θα οδηγηθούμε στο γκρεμό.
-Η δεύτερη είναι η ερμηνεία του ταξικού εργατικού κινήματος, η οποία καθορίζει τον προσανατολισμό του εργατικού κινήματος και αναδεικνύει την βασική αντίθεση της κοινωνίας, εργατική τάξη –κεφάλαιο. Επικεντρώνει στα εξής ζητήματα:
-ποιος παραγει τον πλούτο-ποιος τον ιδιοποιείται
-ποιος έχει τα μέσα παραγωγής
-ποια είναι διέξοδος.
Ο Καρλ Μαρξ το 1847 μίλησε και έγραψε για την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, τόνισε ότι αυτή είναι κυκλική και επαναληπτική, όσο ο πλούτος συγκεντρώνεται στα χέρια των λίγων και μεγαλώνει η φτώχεια για τους πολλούς, η κρίση θα είναι πιο βαθιά και πιο σκληρή.
Η σημερινή κρίση λοιπόν είναι κρίση υπερπαραγωγής και υπερσυσσώρευσης, είναι κρίση που εδράζεται στην αναρχία της παραγωγής που δεν παίρνει υπόψη της τις λαϊκές ανάγκες αλλά το εύκολο και γρήγορο κέρδος, την ικανοποίηση των αναγκών του κεφαλαίου.
Δεν είναι κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Σήμερα η κρίση είναι παρούσα σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες ανεξάρτητα αν η κυβέρνηση είναι νεοφιλελεύθερη, σοσιαλδημοκρατική ή κεντροδεξιά κλπ.
Άλλωστε δεν είναι κάτι που το ζούμε για πρώτη φορά, η προηγούμενη εμπειρία από ανάλογες κρίσεις είναι αρκετή για το εργατικό κίνημα, προκειμένου να εξάγει ασφαλή συμπεράσματα, για να είναι αποτελεσματικό στη δράση του. Για παράδειγμα και την προηγούμενη δεκαετία είχαμε μια άλλη φάση ύφεσης που αγκάλιασε τις οικονομίες της Ν/Α Ασίας, της Ιαπωνίας, χώρες της Λατινικής Αμερικής και αργότερα εκδηλώθηκε και στις ΗΠΑ.
Και τότε οι αστοί οικονομολόγοι εξέταζαν μόνο την δυσκολία κυκλοφορίας του κεφαλαίου στη χρηματική του μορφή. Όμως και τότε, όπως και στην κρίση του 1973 η κρίση ήταν κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου. Η έξοδος από την τότε ύφεση και η προσπάθεια ανόδου της καπιταλιστικής αναπαραγωγής οδήγησε στην εκδήλωση νέας κρίσης υπερσυσσώρευσης, πιο βαθιάς από την προηγούμενη. Κύρια χαρακτηριστικά σε όλες αυτές τις χώρες, η όξυνση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, η χειροτέρευση της ζωής των εργαζομένων, η πτώση της αγοραστικής τους δύναμης. Αυτή η κατάσταση πήρε χαρακτήρα ενιαίας επίθεσης, όπως στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με την στρατηγική της Λισσαβόνας και την αφαίρεση εργασιακών συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων ώστε να μειωθεί το εργατικό κόστος στην Ευρωενωσιακή αγορά.
Στην τρέχουσα 10ετία έγιναν νέες εξαγορές και συγχωνεύσεις, προχώρησε περισσότερο η διεθνική διαπλοκή των κεφαλαίων, οξύνθηκε ο διεθνής καπιταλιστικός ανταγωνισμός ιδιαίτερα ανάμεσα σε Η.Π.Α. και Ρωσία για τον έλεγχο των αγορών και την κυριαρχία στις πλουτοπαραγωγικές πηγές, δυνάμωσαν οι πολυεθνικές και τα μονοπώλια, αναδιατάχθηκαν οι περιφερειακές συμμαχίες.
Όλα αυτά που διαφαίνονταν στον προηγούμενο διεθνή κρισιακό καπιταλιστικό κύκλο, πήραν χαρακτήρα ανεπίστρεπτων τάσεων στο σημερινό. Σε αυτό το έδαφος εξελίχθηκε η νέα οικονομική κρίση σε διεθνές επίπεδο. Ξεκίνησε στις ΗΠΑ, επεκτάθηκε κάπως βαθύτερα στην Ευρωζώνη, αγκάλιασε ταυτόχρονα Μ. Βρετανία, Ιαπωνία, Ρωσία, Τουρκία και χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Πιστεύουμε ότι η νέα κρίση του καπιταλιστικού συστήματος δείχνει και τα όρια του, δείχνει ότι σήμερα το κεφάλαιο δεν μπορεί να δώσει λύση, στα ελάχιστα, στα μικρότερα προβλήματα της εργατικής τάξης και αυτό όχι γιατί δεν υπάρχει πλούτος αλλά γιατί ο καπιταλιστής δεν θέλει να ρίξει το ποσοστό κέρδους γιατί θα μείνει πίσω στον ανταγωνισμό. Η κερδοφορία του κεφαλαίου συμβαδίζει με την πτώση της τιμής της εργατικής δύναμης που μεταφράζεται σε αύξηση της φτώχειας και της εξαθλίωσης.
Η όξυνση της αχαλίνωτης ανταγωνιστικότητας του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής θα καταργεί βίαια κάθε κοινωνική κατάκτηση των εργαζομένων.
Η όποια υποχώρηση του κεφαλαίου θα είναι αποτέλεσμα σκληρών συγκρούσεων και αναμέτρησης της εργατικής τάξης με τις δυνάμεις που υπηρετούν τα συμφέροντα των καπιταλιστών.
Συνάδελφοι,
Σήμερα γίνεται προσπάθεια από την Ε.Ε. και τις κυβερνήσεις να παρουσιάσουν την Ευρώπη ως εναλλακτικό μοντέλο των ΗΠΑ.
Ποιο είναι όμως το «Ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο» σήμερα; Αυτό που ζει η εργατική τάξη, τα λαικά στρώματα είναι μια γενικευμένη επίθεση στις ιστορικές κατακτήσεις των Ευρωπαίων εργαζομένων. Παίρνονται μέτρα, αντεργατικά αντικοινωνικά αντισυνδικαλιστικά.
Διώκεται το δικαίωμα του εργαζόμενου να συνδικαλίζεται. Δεκάδες χιλιάδες οι απολύσεις, γιατί οι εργάτες έκαναν το αυτονόητο να υπερασπιστούν την δουλειά τους, το μεροκάματο τους, την ασφάλιση τους.
Συνάδελφοι,
Τα στοιχεία δείχνουν ότι η κρίση θα έχει μεγαλύτερη διάρκεια από την προηγούμενη, θα είναι πολύ πιο σκληρή. Μέχρι σήμερα έχει καταγραφεί αύξηση των ανέργων κατά 25 εκατομμύρια ενώ υπολογίζεται να φθάσουν τα 40 εκατομμύρια μέχρι το τέλος του χρόνου.
Σύμφωνα με την παγκόσμια τράπεζα προβλέπεται συρρίκνωση κατά 1,7% του παγκόσμιου ακαθάριστου προϊόντος για το 2009 και 2,75% κατά τον ΟΟΣΑ. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (Δ.Ν.Τ.) υπολογίζει σε 4,1 τρις δολάρια τα ανεκμετάλλευτα κεφάλαια από την εκδήλωση της κρίσης μέχρι σήμερα.
Αυτή η κατάσταση θα οξύνει τις κοινωνικές αντιθέσεις, τα κοινωνικά προβλήματα με την αύξηση της ανεργίας, της μερικής απασχόλησης, την επέκταση των ευέλικτων μορφών εργασίας. Ήδη εχει διευρυνθεί η φτώχεια και αυξάνεται η απόλυτη εξαθλίωση μεγάλου μέρους της εργατικής τάξης.
Πρέπει επίσης να πάρουμε σοβαρά υπόψη ότι η μεταβολή του συσχετισμού δύναμης ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές μηχανές, η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, δυναμώνει τον κίνδυνο των ιμπεριαλιστικών πολέμων και επεμβάσεων ενάντια στους λαούς.
Αυτό μπορεί κανείς να το δει από τις εξελίξεις στην Γεωργία, στο Ιράκ, στη Παλαιστίνη, στο Πακιστάν, στο Αφγανιστάν, στρατιωτικές ασκήσεις του ΝΑΤΟ στη Γεωργία.
Στοιχείο που επιβεβαιώνει αυτήν την εκτίμηση της όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων είναι η νέα ανοδική τάση των παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανώ κατά 45%, μεταξύ 1998- 2007. Ο Ομπάμα αναμένεται να αυξήσει τις πωλήσεις οπλικών συστημάτων ακόμα περισσότερο και από την κυβέρνηση Μπους που στη θητεία της είχε αύξηση κατά 50%.
Συνάδελφοι,
Επιβεβαιώνεται ότι η αστική τάξη, οι δυνάμεις του κεφαλαίου επιδιώκουν την έξοδο από την κρίση μέσα από την κλιμάκωση της επίθεσης σε βάρος των εργαζομένων και των λαών. Διακηρύττουν το “όλοι μαζί ενάντια στην κρίση” και οργανώνουν ένα ευρύ δίκτυο εγκλωβισμού μεγάλου τμήματος της εργατικής τάξης απαιτώντας την συστράτευση της στους στόχους τους. Απαιτούν την ταξική συνεργασία για την έξοδο από την κρίση τη στιγμή που ακόμη και σήμερα, ένα μεγάλο τμήμα του κεφαλαίου αυξάνει την κερδοφορία του. Έχουν ως υποστηρικτές τη δράση των Συνδικαλιστικών Οργανώσεων που κυριαρχούν οι δυνάμεις του οπορτουνισμού και του συμβιβασμού. Εντείνουν την καταστολή μέσα από τα σχέδια του ΝΑΤΟ για τις «αστικές κρίσεις». Γενικότερα η εκδήλωση κοινής στρατηγικής αντίληψης και ομοφωνίας από τις δυνάμεις του κεφαλαίου, παρά τις μεταξύ τους διαφοροποιήσεις, εμφανίζεται στις πολιτικές μεταφοράς των συνεπειών της κρίσης στους εργαζόμενους. Από την άλλη όμως ότι εμφανίζουν σαν φάρμακο για το ένα πρόβλημα μετατρέπεται σε δηλητήριο για τα άλλα υπαρκτά προβλήματα.
Τον Ιούλη του 2009 φαίνεται ότι αυξήθηκε η κερδοφορία των τραπεζών, οι συνέπειες όμως της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης συνεχίζουν να πλήττουν δριμύτατα τους εργαζομένους παγκοσμίως.
Ορισμένα στοιχεία του τρίτου τριμήνου του 2009:
- Σύμφωνα με τις μετρήσεις της Eurostat στο σύνολο των 27 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον Ιούνιο του 2009 η ανεργία έφτασε το 9%.
Η Δανία είχε το μικρότερο ποσοστό (5,9%) και η Ισπανία το μεγαλύτερο (18,5%). Τα στοιχεία δείχνουν ότι η εκδήλωση της κρίσης αποκάλυψε το μύθο σχετικά με τη δυνατότητα της Ε.Ε., των πολυεθνικών να διασφαλίζουν διαρκή ανάπτυξη με οφέλη για τους εργαζόμενους. Για παράδειγμα στη Βρετανία τον Ιούλη, ο τραπεζικός όμιλος Lloyds Banking Group (LBG), ανακοίνωσε την απόλυση ακόμη 1.200 εργαζομένων, με αποτέλεσμα να φτάσουν τις 8.200 οι θέσεις εργασίας που καταργήθηκαν από την αρχή του έτους. Τον ίδιο μήνα η γερμανική «Siemens» ανακοίνωσε περικοπές 1.400 θέσεων εργασίας. Μέχρι το τέλος του 2008 είχε ήδη προχωρήσει στην περικοπή 17.000 θέσεων εργασίας και έχει μειώσει το ωράριο για συνολικά 19.000 εργαζομένους της. Στη Γαλλία έχουν απολυθεί 375.000. Τον Σεπτέμβρη η «Air France» ανακοίνωσε ότι θα προχωρήσει στην περικοπή περίπου 1.500 θέσεων εργασίας, μέσω προγράμματος οικειοθελούς αποχώρησης. Στην Ιταλία, το 9,3% θα αγγίξει η ανεργία το 2010, όπως εκτιμήθηκε απο το Ιταλικό Ινστιτούτο Οικονομικών Μελετών και Ανάλυσης, Isae ενώ προβλέπεται ότι θα χάσουν την εργασία τους περισσότεροι από 500.000 εργαζόμενοι. Στη Ρωσία εκτιμήθηκε ότι κάτω από τα όρια της φτώχειας ζουν 24,5 εκατομμύρια Ρώσοι, με το ποσοστό τους να σημειώνει αύξηση μεγαλύτερη από 30% στο α’ τρίμηνο του 2009, σε σχέση με το αμέσως προηγούμενο τρίμηνο. - Στις Η.Π.Α. τον Ιούλιο του 2009 το επίσημο συνολικό ποσοστό ανεργίας έφτασε το 9,4%, αν και το πραγματικό ποσοστό ανεργίας έχει φτάσει το 16% σύμφωνα με δηλώσεις της Αμερικανικής Κεντρικής Τράπεζας (Fed). Συνολικά, από την έναρξη της κρίσης, το Δεκέμβρη του 2007, έως τον Ιούλη του 2009, 6,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι έχασαν τη δουλειά τους.
Στην Ιαπωνία στο 3ο τρίμηνο του 2009, η ανεργία ήταν στο 5,7%. Έμειναν άνεργοι 3,59 εκ. εργαζόμενοι, αριθμός αυξημένος κατά 1 εκ. σε σύγκριση με πέρσι. Χαρακτηριστικό στην αγορά εργασίας της Ιαπωνίας είναι ότι για κάθε 100 άτομα που αναζητούν δουλειά, προσφέρονται μόλις 42 θέσεις εργασίας.
Συνάδελφοι,
και ο κλάδος των κατασκευών βρίσκεται στη δίνη της καπιταλιστικής κρίσης. Άμεσα ή έμμεσα εκατομμύρια εργάτες συνδέονται με τον τομέα των κατασκευών, από τον πρωτογενή τομέα εξόρυξης πρώτων υλών, την μεταποίηση, την εμπορία, το κατασκευαστικό κλάδο- εργάτες -επιστημονικό προσωπικό, -την γραμματειακή υποστήριξη των κατασκευαστικών εταιριών. Η ανεργία, η ακρίβεια, η εμπορευματοποίηση σειράς κοινωνικών παροχών από την μια και από την άλλη η εμπορευματοποίηση της γης, ο έλεγχος από μια μερίδα καπιταλιστών των μέσων παραγωγής των οικοδομικών υλικών, οι υπερβολικές αξιώσεις των κατασκευαστικών εταιριών στις τιμές της κατοικίας είναι παράγοντες αποτρεπτικοί για να αποκτήσουν κατοικία, τα λαικά στρώματα, για να αναθερμανθεί η οικοδομική δραστηριότητα.
Συνάδελφοι, γίνεται φανερό ότι η κρίση που χτυπά και τον κατασκευαστικό κλάδο θα είναι μακρόχρονη και η ανάκαμψη θα είναι βραδύτερη από τους άλλους κλάδους. Στα στοιχεία που προαναφέραμε σχετικά με την ανεργία σε διάφορες χώρες είναι βέβαιο ότι μεγάλο μέρος των ανέργων προέρχεται από τον κλάδο μας. Εργοστάσια τσιμέντου, χαλυβουργίας, ειδών υγιεινής, επεξεργασίας ξύλου, επεξεργασίας μαρμάρου, τουβλοποιίας, αλουμινίου, κλείνουν, μειώνουν το προσωπικό τους, επιβάλλουν εκ περιτροπής εργασία, ελαστικές μορφές απασχόλησης, μείωση των ημερών και ωρών εργασίας και των αποδοχών.
Συνάδελφοι, σήμερα έχουμε την εξής αντίθεση:
Από την μια μεριά καταστρέφονται τεράστιες παραγωγικές δυνάμεις, από την άλλη εκατομμύρια άνθρωποι είναι άστεγοι ή ζουν σε τρώγλες.
Από την μια μεριά υπάρχει τεράστιος πλούτος στο κατασκευαστικό κλάδο, από την άλλη μεγαλώνει η φτώχεια και η εξαθλίωση.
Υπάρχουν εκατομμύρια αδιάθετα διαμερίσματα, που θα μπορούσαν να λύσουν το πρόβλημα της στέγης για εκατομμύρια οικογένειες, σημειώνω ότι στην Ελλάδα αδιάθετα είναι 500.000 διαμερίσματα, υπάρχει δηλαδή πλούτος που έχει παράγει η εργατική τάξη, όμως αυτόν τον εξουσιάζουν οι καπιταλιστές, ενώ αυτοί που τον παράγουν είναι άνεργοι ή άστεγοι.
Ο καπιταλιστής δεν κατασκευάζει κατοικίες για να στεγάσει τους άστεγους ούτε για να δώσει δουλειά στους εργάτες, αλλά για να αυξήσει τα κέρδη του. Αυτήν την αντίθεση δεν μπορεί να την λύσει αυτός ο τύπος ανάπτυξης. Οσο υπάρχει ο παράγοντας κέρδος όσο η κατοικία θα είναι εμπόρευμα και όχι κοινωνικό αγαθό, θα τη στερούνται τα λαικά στρώματα, θα δημιουργούνται κρίσεις και όλα τα παράγωγα της.
Όσο ο πλούτος θα συγκεντρώνεται στα χέρια των λίγων, η φτώχεια θα εξαπλώνεται στους πολλούς, οι κρίσεις θα είναι πιο βαθιές, πιο σκληρές και επαναλαμβανόμενες.
Συνάδελφοι, Καταλήγοντας:
Κατά την γνώμη μας την κρίση πρέπει να την πληρώσουν οι καπιταλιστές γιατί αυτοί την δημιούργησαν.
Η εργατική τάξη δεν έχει καμιά ευθύνη, θυσιάζεται καθημερινά, στο βωμό του καπιταλιστικού κέρδους.
Σήμερα μεγαλώνουν αντικειμενικά οι δυνατότητες αντεπίθεσης της εργατικής τάξης και καθοριστικό στοιχείο είναι η στάση του κινήματος και η γραμμή που θα ακολουθήσει ώστε να κλονίζεται όλο και περισσότερο η ιδεολογική υπεράσπιση του καπιταλιστικού συστήματος. Αυτό που γίνεται σήμερα, έγινε κατ’ επανάληψη στο παρελθόν, με τυπική έναρξη στις αρχές του 19ου αιώνα, θα γίνει και στο μέλλον όσο θα υπάρχει καπιταλισμός. Θα ενταθεί η τάση επιδείνωσης της ζωής της εργατικής τάξης εάν αυτή δεν περάσει στην αντεπίθεση.
Νομίζουμε ότι έχουμε ρόλο και σοβαρή ευθύνη να εμπνεύσουμε και να προσανατολίσουμε τους εργαζόμενους για την ανασύνταξη και την ενδυνάμωση του εργατικού κινήματος. Να επιμείνουμε ότι η ικανοποίηση των συμφερόντων και των σύγχρονων αναγκών των εργαζομένων συνδέεται άμεσα με την αποφασιστική δράση ενάντια στις δυνάμεις του κεφαλαίου, στους πολιτικούς και συνδικαλιστικούς υποστηρικτές του.
- Να σταματήσουν τα εξοπλιστικά προγράμματα και να μειωθούν δραστικά τα στρατιωτικά έξοδα. Να σταματήσει η κατοχή και οι πόλεμοι των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
- Να γίνουν δημόσιες επενδύσεις και να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας με πλήρη εργατικά δικαιώματα.
- Να δοθεί ενίσχυση απευθείας στους ίδιους τους εργαζόμενους στους οποίους οι αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις να είναι πραγματικές ώστε να δυναμώσει η αγοραστική τους δύναμη. Επίσης να αυξηθούν οι κοινωνικές δαπάνες για τους εργαζόμενους, να ενισχυθεί η Κοινωνική τους Ασφάλιση, η Δημόσια Υγεία και η Παιδεία και να μειωθεί ο εργάσιμος χρόνος χωρίς καμιά περικοπή των εργασιακών δικαιωμάτων, αντιθέτως να υπάρχει επέκταση τους.
- Να απαγορευτούν οι απολύσεις και να δοθούν σοβαρές ενισχύσεις σε όλους τους ανέργους χωρίς εξαιρέσεις.
- Να σταματήσει η ιδιωτικοποίηση των κλάδων στρατηγικής σημασίας.
- Πλήρης σεβασμός των εργατικών δικαιωμάτων για τους μετανάστες, τους νέους εργαζόμενους και για τις εργαζόμενες γυναίκες.
- Να παραγραφούν τα χρέη των χωρών του τρίτου κόσμου.