Η Ομιλία του Γιάννη Πάσουλα, Προέδρου της Ομοσπονδίας Οικοδόμων και συναφών Επαγγελμάτων Ελλάδας, μέλους της Γραμματείας της UITBB, στο 15ο Συνέδριο της UITBB στο Salvador de Bahia, Βραζιλία, 6-8 Δεκέμβρη 2010:
“Συνάδελφοι, το 15ο Συνέδριο μας συμπίπτει να διεξάγεται σε μια περίοδο που η εργατική τάξη παγκόσμια δέχεται την πιο ακραία και βάρβαρη επίθεση από τις δυνάμεις του κεφαλαίου. Κυβερνήσεις φιλελεύθερες, κεντροδεξιές, κεντροαριστερές, σοσιαλδημοκρατικές συμφωνούν σε ένα ζήτημα: Η εργατική τάξη, τα λαικά στρώματα να πληρώσουν την κρίση του συστήματος..
Συνάδελφοι αυτή η κατάσταση οξύνει τις αντιθέσεις του κεφαλαίου, οξύνει την πολιτική και ιδεολογική διαπάλη, οξύνει την επίθεση στην εργατική τάξη, οξύνει την αντιπαράθεση στο συνδικαλιστικό εργατικό κίνημα. Με αυτήν την έννοια η τοποθέτηση κάθε συνδικαλιστικής οργάνωσης, κάθε συνδικαλιστή πάνω στα εξής ζητήματα καθορίζουν με ποια γραμμή παλεύουν:
- Τι προκάλεσε την κρίση;
- Ποιοι ωφελήθηκαν πριν ξεσπάσει η κρίση;
- Ποιοι ωφελούνται σήμερα;
- Ποια πρέπει να είναι η γραμμή του εργατικού κινήματος;
- Γιατί δεν πρέπει να πληρώσει η εργατική τάξη;
- Ποια είναι η γραμμή διεξόδου;
Συνάδελφοι αυτά τα ερωτήματα πρέπει να μπουν μπροστά σε κάθε οργάνωση, μπροστά σε κάθε συνδικαλιστή, αυτά να αποτελέσουν κριτήριο σε κάθε μας επιλογή. Είναι ανάγκη να ξεφύγουμε από συναισθηματισμούς και υποκειμενισμούς. Κριτήριο είναι το συμφέρον της τάξης μας, των εργατών που εκπροσωπούμε.
Τοποθετήσεις που δεν λένε τα πράγματα με το όνομα τους, που δεν κάνουν συγκεκριμένες τις πολιτικές ευθύνες, δεν αναδεικνύουν το ρόλο και τις ευθύνες του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, δεν βοηθάνε την εργατική τάξη να καταλάβει τον ιστορικό της ρόλο για την απελευθέρωση της και την απελευθέρωση των άλλων στρωμάτων που υποφέρουν από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Συνάδελφοι, η σωστή ερμηνεία των αιτιών της κρίσης θεωρούμε ότι είναι κομβικό ζήτημα, γιατί αναδεικνύει την βασική αντίθεση της κοινωνίας εργατική τάξη-κεφάλαιο, γιατί προσανατολίζει την πάλη της εργατικής τάξης, δίνει διέξοδο στους αγώνες της, προσανατολίζει στην κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο., στη κατάκτηση της δικής της εξουσίας.
Ο Καρλ Μαρξ το 1847 μίλησε και έγραψε για την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, τόνισε ότι αυτή είναι κυκλική και επαναληπτική. όσο ο πλούτος συγκεντρώνεται στα χέρια των λίγων και μεγαλώνει η φτώχεια για τους πολλούς η κρίση θα είναι πιο βαθιά και πιο σκληρή.
Η σημερινή κρίση λοιπόν είναι κρίση υπερπαραγωγής και υπερσυσσώρευσης είναι κρίση που εδράζεται στην αναρχία της παραγωγής που δεν παίρνει υπόψη της τις λαϊκές ανάγκες αλλά το εύκολο και γρήγορο κέρδος, την ικανοποίηση των αναγκών του κεφαλαίου.
Δεν είναι κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Σήμερα η κρίση είναι παρούσα σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες ανεξάρτητα αν η κυβέρνηση είναι νεοφιλελεύθερη ή σοσιαλδημοκρατική ή κεντροδεξιά κλπ.
Οι αστοί οικονομολόγοι, πολιτικοί και αναλυτές λένε ότι η κρίση είναι η διαφθορά, τα σκάνδαλα, η απληστία η κακή διαχείριση. Η αποδοχή αυτής της ερμηνείας από το εργατικό κίνημα σημαίνει αποδοχή ότι το καπιταλιστικό σύστημα μπορεί να βελτιωθεί, μπορεί να λύσει σοβαρά λαικά προβλήματα, απενοχοποιεί την ασυδοσία της καπιταλιστικής παραγωγής, παραβλέπει την γενεσιουργό αιτία, το κέρδος των καπιταλιστών και τέλος πέφτει στο δόκανο που έχουν στήσει κεφάλαιο και κυβερνήσεις να πείσουν την εργατική τάξη ότι πρέπει να συμβάλει στο ξεπέρασμα της κρίσης γιατί εργοδότες και εργάτες είμαστε στο ίδιο βαγόνι άρα ή όλοι θα σωθούμε ή όλοι θα οδηγηθούμε στο γκρεμό.
Συνάδελφοι, πριν την κρίση, τα κέρδη του κεφαλαίου εκτοξευτηκαν προς τα πάνω, έστυψαν στην κυριολεξία τους εργαζόμενους στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Αυτή η αναπτυξη δημιούργησε την σημερινή κρίση. Σήμερα και σε περίοδο κρίσης τα κέρδη των περισσότερων εταιριών, ομίλων, τραπεζιτών, αυξάνονται αλματωδώς. Βεβαίως στα πλαίσια του ανταγωνισμού που στον καπιταλισμό δεν παύει ποτέ να υπάρχει υπάρχουν χρεοκοπίες ακόμα και ομίλων, γίνονται εξαγορές, συγχωνεύσεις κλπ.
Το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης, εμείς στην Ελλάδα εκτιμάμε ότι, θα είναι πρόσκαιρο και αναιμικό. Όμως, σε κάθε περίπτωση, τα μέτρα που παίρνονται σε βάρος της εργατικής τάξης είναι μέτρα για να αυξηθούν τα κέρδη των εταιριών και ομίλων σήμερα, αλλά και μετά την κρίση. Τα αντεργατικά μέτρα δεν έχουν προσωρινό χαρακτήρα αντίθετα θα παίρνονται νέα, γιατί αυτό απαιτεί ο ανταγωνισμός, η κερδοφορία του κεφαλαίου.
Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου, που είναι και Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, λέει ότι τα μέτρα παίρνονται γιατί υπάρχουν ελλείμματα στο Δημόσιο.
Όμως τα μέτρα που ανατρέπουν την κοινωνική ασφάλιση, τις εργασιακές σχέσεις, τις συλλογικές συμβάσεις στον ιδιωτικό τομέα, τι σχέση έχουν με τα ελλείμματα;
Στην Ισπανία επίσης παίρνονται ανάλογα μέτρα που δεν έχουν ελλείμματα, στην Ιρλανδία που πριν 5-6 χρόνια προπαγάνδιζαν το Ιρλανδικό θαύμα για να κατακρεουργήσουν τα δικαιώματα των εργατών, σήμερα παίρνονται βάρβαρα μέτρα, μπαίνουν στον χορό του δανεισμού από την ΕΕ, το Δ.Ν.Τ., την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Στην Ιταλία, πριν 2 χρόνια τα συνδικάτα που ελέγχονται από την κυβέρνηση με δημοψήφισμα που στήριξαν αποφάσισαν την μείωση μισθών και ημερομισθίων. Στη Γερμανία, της ισχυρής οικονομίας των καπιταλιστών πάρθηκαν σαρωτικά μέτρα τα προηγούμενα χρόνια, μείωσαν μισθούς, ημερομίσθια, αύξησαν το χρόνοι εργασίας. Ανάλογα μέτρα πάρθηκαν και στη Γαλλία.
Συνάδελφοι, το εργατικό κίνημα ή θα παλεύει στην γραμμή της αντίστασης στην επίθεση που δέχεται η εργατική τάξη και συγχρόνως στην συγκέντρωση δυνάμεων για την κατάργηση της εξουσίας των αστών ή θα βρίσκεται στην γραμμή της διαχείρισης και των κοινοβουλευτικών αυταπατών. Δηλαδή η εργατική τάξη μόνιμα θα είναι το υποζύγιο που θα σέρνει το τρένο, μια της ανάπτυξης και μια της κρίσης.
Στην Ελλάδα οι δυνάμεις του κεφαλαίου αξιοποιώντας την καπιταλιστική κρίση, παίρνουν βάρβαρα μέτρα σε βάρος των εργαζομένων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, των συνταξιούχων, της νεολαίας, των γυναικών, των αυτοαπασχολούμενων και μικροαγροτών.
Αυξάνουν τα όρια συνταξιοδότησης, μείωσαν τις συντάξεις, μείωσαν δώρο, άδεια, επίδομα άδειας στους συνταξιούχους, προωθούν την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων. Διευρύνουν την ιδιωτικοποίηση στην υγεία, την παιδεία, κάνοντας την κάθε μέρα ακριβότερη για τις λαϊκές οικογένειες. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ βρίσκει στήριγμα σε αυτήν την επίθεση τα κόμματα που είναι ευθυγραμμισμένα με την Ευρωπαϊκή ένωση, κατ’επέκταση με τα συμφέροντα του κεφαλαίου.
Δίνουμε σκληρή μάχη με όλα τα χαρακτηριστικά του ταξικού αγώνα. Μάχη πολιτική, ιδεολογική, συνδικαλιστική. Η Ομοσπονδία Οικοδόμων, με το σύνολο του ταξικού κινήματος, συσπειρωμένοι στο ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ καθημερινά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις αντιδραστικές δυνάμεις του κεφαλαίου. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, έντυπα και ηλεκτρονικά, υπηρετούν αυτές τις δυνάμεις. Υποσκάπτουν και προβοκάρουν το ταξικό κίνημα, σπέρνουν συγχύσεις στους εργαζόμενους. Προσπαθούν να πείσουν τους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα πως έχουν ευθύνη για την κρίση, άρα όλοι να βοηθήσουμε να ξεπεραστεί. Προσπαθούν με την τρομοκρατία να τσακίσουν τους εργαζόμενους, να τους βάλουν στην άκρη. Αξιοποιούν τον κυβερνητικό εργοδοτικό συνδικαλισμό για να υποτάξουν την εργατική τάξη.
Με σιγουριά, αλλά και πίστη στην ταξική πάλη σας λέμε ότι δεν τους βγαίνουν οι σχεδιασμοί τους. Το χρόνο που πέρασε πραγματοποιήσαμε 14 απεργίες, συλλαλητήρια, καταλήψεις Υπουργείων και άλλων δημόσιων κτιρίων, συγκρουστήκαμε με τις δυνάμεις καταστολής. Τα μέτρα που πέρασαν δεν πέρασαν ανώδυνα για το σύστημα όπως ήθελαν. Δεν μπόρεσαν τα αμορτισέρ του κυβερνητικού συνδικαλισμού να απορροφήσουν τους κραδασμούς που δημιούργησε η ταξική πάλη, να απορροφήσουν την αμφισβήτηση της εξουσίας των μονοπωλίων που είναι πλέον αισθητή στην εργατική τάξη και τα άλλα στρώματα των εργαζομένων. Ο αγώνας που δώσαμε και συνεχίζουμε με συνέπεια να δίνουμε δεν εστιάζεται μόνο στις συνέπειες της κρίσης, στην διαχείριση της. Δεν έχει χαρακτήρα καταγγελτικό. Δεν περιορίζεται μόνο στο μνημόνιο αλλά στο σύνολο της αντεργατικής πολιτικής και τους στόχους που υπηρετεί. Δεν συμβιβαστήκαμε στην πίεση της αστικής τάξης και των οργάνων της να οδηγήσουμε τους εργαζομένους στη σφαγή για να ξεπεράσει το σύστημα την κρίση του.
Με συνέπεια αναδείξαμε ότι η εργατική τάξη δεν έχει ευθύνη για την κρίση, την κρίση να την πληρώσουν τα μονοπώλια.
Μας είπαν ότι είναι πατριωτισμός να πληρώσει η εργατική τάξη για να γλιτώσει το κεφάλαιο. Εμείς αποδείξαμε ότι ο πατριωτισμός για την εργατική τάξη είναι τα δικά της συμφέροντα άρα η απαλλαγή της από την βαρβαρότητα του κεφαλαίου. Αναδείξαμε ότι αυτό το σύστημα , ότι είχε να δώσει το έδωσε. Έχει σαπίσει πολιτικά και ηθικά, έχουν ωριμάσει οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για την αντικατάσταση του από την εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Σήμερα υπάρχουν όλες οι υλικές προϋποθέσεις για να λυθούν τα λαικά προβλήματα, για να αποκτήσει ο λαός ένα ανώτερο επίπεδο ζωής. Αυτό προϋποθέτει η εργατική τάξη να κατακτήσει την δική της εξουσία.
Σε αυτήν την βάση αναδείξαμε με σοβαρή και κοπιαστική δουλειά, με επεξεργασίες και όρους κινήματος τον άλλο δρόμο ανάπτυξης που θα βρουν λύση τα λαικά προβλήματα όπου ο πλούτος που παράγεται δεν θα τον σφετερίζονται τα παράσιτα, το κεφάλαιο αλλά θα ικανοποιεί λαϊκές ανάγκες.
Σε αυτήν την βάση βλέπουμε την διέξοδο. Σε αυτήν την βάση συσπειρώσαμε σοβαρές δυνάμεις στο ταξικό κίνημα, στο ΠΑΜΕ. Σήμερα είναι πολλαπλάσιοι αυτοί που βλέπουν την διέξοδο σε αυτήν την βάση. Είναι πολλαπλάσιοι αυτοί που σήκωσαν κεφάλι, που αρνήθηκαν και αρνούνται να υποκύψουν στις πιέσεις των εργοδοτών. Αυτή η γραμμή όξυνε το ταξικό μίσος των εργατών, απελευθέρωσε δυνάμεις από τα κόμματα της εξουσίας, βοήθησε στην αλλαγή πολιτικής συμπεριφοράς εκατοντάδων χιλιάδων λαϊκών ανθρώπων.
Συνάδελφοι, έχουμε συσσωρευμένη εμπειρία, όλοι με τον ένα ή άλλο τρόπο ξέρουμε πως το κεφάλαιο θρέφεται και αναπαράγεται από το αίμα της εργατικής τάξης. Ξέρουμε ότι τόσα χρόνια αυτοί που παράγουν τον πλούτο παραμένουν φτωχοί και σήμερα γίνονται φτωχότεροι γιατί αυτές είναι οι απαιτήσεις του κεφαλαίου. Στην Ευρωπαϊκή Ενωση 80 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Στην Ελλάδα ένας στους πέντε ζει με λιγότερα από 6000 ευρώ το χρόνο.
Αυτή η κατάσταση δεν αλλάζει με διαχειριστικές αυταπάτες, με κυβερνησεις σοσιαλδημοκρατικές κεντροαριστερές, ούτε με την δικαιοσύνη όπου διδάσκουν οι θρησκείες. Δίκαια κοινωνία μπορεί να επιβάλει μόνο η εργατική τάξη με την εξουσία της.
Αγαπητοί συνάδελφοι με τα όσα προανέφερα, αβίαστα μπορείτε να βγάλετε το συμπέρασμα ότι το πολιτικό κείμενο της Γραμματείας δεν μας βρίσκει σύμφωνους. Η καταγραφή γεγονότων και αριθμών δεν οδηγεί την εργατική τάξη στον αγώνα. Άλλωστε τα νούμερα που επικαλείται η εισήγηση τα επικαλούνται και οι αστοί αναλυτές, με την προτροπή όλοι μαζί να περάσουμε την κρίση, και από την άλλη η εισήγηση της Γραμματείας ατολμεί να υποδείξει το δρόμο της διεξόδου. Βεβαίως η εισήγηση αυτή είναι καθρέφτης της δράσης και του προσανατολισμού της οργάνωσης μας τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια. Εμείς πιστεύουμε ότι μια τέτοια κλαδική οργάνωση δεν μπορεί να κάνει μόνο σεμινάρια. Και τα σεμινάρια είναι χρήσιμα αλλά δεν μπορεί σε αυτά να εξαντλείται η τετράχρονη πορεία. Εμείς, η Ομοσπονδία Οικοδόμων Ελλάδας πιστεύουμε ότι η UITBB πρέπει να δυναμώσει τις αδελφικές σχέσεις με την ΠΣΟ, να έρθει πιο κοντά και να έχει ιδεολογικά, πολιτικά και συνδικαλιστικά ταξικά και αγωνιστικά χαρακτηριστικά.
Ακούγεται συχνά ότι κάθε χώρα έχει την δική της ιδιαιτερότητα και για αυτό τάχα, μια οργάνωση δεν μπορεί να αποφασίζει για όλους. Αυτή η επιχειρηματολογία δεν είναι τουλάχιστον σοβαρή, γιατί βεβαίως υπάρχουν διαφορές από χώρα σε χώρα, σε ότι έχει να κάνει με το επίπεδο ανάπτυξης του εργατικού κινήματος, την ανισομετρία στην ανάπτυξη κλπ. Αυτό όμως που είναι ίδιο και δεν αλλάζει είναι η εκμετάλλευση. Αυτό δεν αλλάζει από χώρα σε χώρα. Η εργατική τάξη παράγει και το κεφάλαιο καρπώνεται τα κέρδη. Η Ομοσπονδία Οικοδόμων Ελλάδας είναι αφοσιωμένη και συμμερίζεται τον αγώνα της ΠΣΟ. Βοηθάει αυτή τη προσπάθεια. Πιστεύουμε ότι μετά το συνέδριο της Κούβας η ΠΣΟ έκανε πολύ σοβαρά βήματα προόδου.
Τα αποτελέσματα είναι πολύ συγκεκριμένα.
- 76 νέα μέλη έκαναν αίτηση εγγραφής στην ΠΣΟ
- 2 Διεθνείς ημέρες δράσης με απεργίες, διαδηλώσεις και πορείες.
- 1 τριήμερη απεργία στα λιμάνια για αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό
- 9 Διεθνείς Συνδιασκέψεις
- ίδρυση 4 νέων Διεθνών κλαδικών Οργανώσεων
- Ίδρυση 2 νέων περιφερειακών Γραφείων στην Αφρική (Ν. Αφρική και Τυνησία).
Ο κατάλογος είναι μακρύς από τα έργα και την δράση της ΠΣΟ. Όλα τα βήματα αλλά και οι αδυναμίες βέβαια θα συναντηθούν στο 16ο Παγκόσμιο Συνδικαλιστικό Συνέδριο στην Αθήνα, που αισιοδοξούμε, ότι θα ενισχύσει τον αγωνιστικό και ταξικό προσανατολισμό του Διεθνούς Συνδικαλιστικού κινήματος.
Είμαστε πεισμένοι ότι το 16ο Συνέδριο της ΠΣΟ (WFTU) που θα γίνει την Αθήνα, θα επιβεβαιώσει αυτήν την εκτίμηση, θα δώσει νέα ώθηση στους αγώνες.”